วัฒนธรรม

หมายถึง เป็นสิ่งที่มนุษย์คิด ประดิษฐ์ สร้างสรรค์ขึ้น มีความเกี่ยวพันกับวิถีชีวิต พฤติกรรม การดำเนินชีวิตของมนุษย์ในสังคมนั้นทุกๆเรื่อง ทำให้สังคมเจริญรุ่งเรืองเป็นระเบียบเรียบร้อย สามารถแบ่งได้เป็น ๒ ประเภทใหญ่ๆ คือ วัฒนธรรมทางด้านวัตถุหรือรูปธรรม เป็นวัฒนธรรมที่สามารถจับต้องได้ อันได้แก่ วัตถุสิ่งของเครื่องใช้ต่างๆที่มนุษย์ประดิษฐ์ขึ้น เพื่ออำนวยความสะดวก ส่วนอีกประเภทหนึ่งคือวัฒนธรรมทางด้านจิตใจ หรือนามธรรม ไม่สามารถจับต้องได้ แต่มีคุณค่าทางด้านจิตใจ เช่น คติความเชื่อ ศาสนา จริยธรรม กฎหมาย เป็นต้น ซึ่งแต่ละสังคมย่อมมีวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมวัฒนธรรมเป็นสิ่งที่สามารถถ่ายทอดให้กันได้ จากคนรุ่นหนึ่งสู่คนอีกรุ่นหนึ่ง และสามารถถ่ายทอดจากสังคมหนึ่งไปอีกสังคมหนึ่งได้ และมีการเปลี่ยนแปลง

สมัยประวัติศาสตร์

หมายถึงสมัยหรือช่วงเวลา ช่วงเวลาที่มนุษย์รู้จักใช้ตัวอักษรจดบันทึกเรื่องราวต่างๆเป็นลายลักษณ์อักษร แต่ละสังคมในโลกเริ่มรู้จักใช้ตัวอักษรหรือเริ่มมีการจดบันทึกเรื่องราวต่างๆไม่พร้อมกัน เพราะฉะนั้นการเข้าสู่สมัยประวัติศาสตร์ของแต่ละสังคมจะช้าเร็วต่างกันไปด้วย สำหรับประเทศไทยและภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สมัยประวัติศาสตร์เริ่มขึ้นเมื่อประมาณพุทธศตวรรษที่ ๑๑ – ๑๒ หรือประมาณ ๑,๕๐๐ ปีที่ผ่านมา โดยพิจารณาจากตัวอักษรที่มีการใช้แพร่หลายอยู่ในช่วงระยะเวลาดังกล่าว คือ ตัวอักษรปัลลวะ อันมีที่มาจากตอนใต้ของประเทศอินเดีย

ประติมากรรม

คืองานศิลปะประเภทหนึ่งที่เกี่ยวกับการแกะสลัก หิน ไม้ การหล่อโลหะ เพื่อให้เป็นรูปร่างหือลวดลายต่าง ทั้งนี้รวมถึงการทำปูนปั้นไว้ประดับตกแต่งสถาปัตยกรรมด้วย งานศิลปะในสมัยก่อนนั้นล้วนทำขึ้นเนื่องในคติความเชื่อทางศาสนาแทบทั้งสิ้น

ลวดลายปูนปั้น

คือปูนปั้นเป็นเทคนิคของช่างในการประดับตกแต่งอาคาร โดยการใช้ปูนซึ่งมีสูตรและส่วนผสมต่างกันออกไปมาปั้นให้เป็นลวดลายหรือรูปร่างต่างๆ แล้วนำไปประดับตกแต่งบนตัวสถาปัตยกรรม ซึ่งใช้ปูนสูตรโบราณโดย ผสมวัสดุอื่นๆเพื่อป้องกันปูนหดตัวและแตกร้าว ได้แก่ ทราย เส้นใยต่างๆ ฟางข้าว หญ้าแห้ง เปลือกไม้ทุบ ในบางแห่งได้ผสมกาวหนังควาย น้ำอ้อย และกล้วยน้ำสุกรวมไปด้วย